Anne S.plath'e

Değdim, sana gitmek için beni bırakan mektuba ve derinine al dedim, ne yüklediysem yolculuğa onu çıkaran gemiyi ve beni. Bir deniz kabuğu gibi uğultusunu duyduğun antik bir tiyatroydu gözlerim. Ki şimdi soruyor ve susuyor. Biraz sesim, biraz da annem değil misin benim? Trenlerin huzur veren gürültüsüyle gidiyorsun sen de. Her defasında yüzünde acıyan öyküyü silerek ve öykünerek yüzündeki ölüm, biriktiriyorum; beni savurduğun yolculukları. Yanlış istasyonlarda konaklayan bir yolcuyla bana kederin bürünüyor ve ellerime değiyor dizelerin: "... bir ayna damıtan şu buluttan daha fazla annen değilim senin."!