Gündelikçi

Güneş biraz önce anımsadı, uysal bakışlarını Odanın burukluğuna sığınan kedinin ve ağlayan Bir kadının ince bir ezgiyle dinen sesini, Perdenin kımıldarken söylediği ve eline Dudağında gülümseyen sözcüklerin sayıklarken Değmesini, sonra aydınlattı gecenin telaşında. Ki kadın Acının sözcüğüydü yeryüzünde, Düşyüzüne serptiği bir avuç suyla uyandığında. Bacaklarında bir intihar cesaretiyle oturduğu Pervaza gün ansızın taşıdı onu, sayıklayarak Ve sarkarak sildiği cama. İçine usulca yerleşen Ve üzerine oynanan oyunları görmeyen bir körebe Uğrun uğrun öldürdü onu, temizlerken Kirlendiğini düşünerek bu varsıl evleri. Bu yüzden cama yansıyan siluetini göremedi Ve dinleyemedi her cam sildiğinde kendisine Fısıldayan sözlerini…