Ateş

Ateş düştüğü yeri yakar acısı da, kokusu da düştüğü yerde biter evvel zaman hikayelerine göre acı paylaşılan değil mi ki biz, büyürken paylaşarak büyüdük şimdiki zaman hikayeleri tam tersini buyurur: paylaşılamayan tek büyüklük: acı diye tabir edilen zamansız mekansız boşlukvari o meşum... önümde serilmiş duruyor ömrümün ateşten atlası üzerinde acının nehirleri ortasında bir sual dönüp boşluğa takılan: bir insan koca yerküreyi omuzlarının üzerinde taşımaya nasıl cüret edebilir? halen kendimi dünyaya acıdan örülmüş bir ek olarak hayal ediyorum: Burkamı kimse kaldırmasın! ateş yalnızca düştüğü yeri yaksın