Ben'e

Çöllere düşüremediysen Kays'ı eğer Sakın ola, ben Leyla'yım deme! Acının kalbini taşıyorum kir pas gönlümde, Bindiğim hiçbir tren götürmedi beni menzilime, Günahlarını yudumladığım mevsimsiz sevda Azrail gibi! Kör bir akrep dolaşıyor peşimde Yarınlarımın can damarlarından kanımı emiyor, Zehrini kusuyor en derin yerlerime.. Her anne ikiz doğurmaz! Aşkın dilini keşfettim buralarda Ve her insan konuştuğu dille düşünür, Gecenin lacivert karanlığı yürekte çıban gibi büyür! Kuraklığını yaşadığım umutlar "lâ havle" sabrının son durağında! Mavi kokan tren Vagonlarında "ben" olmayan Bir yarın taşıyorlar güneşe, Her tren benim üstümden geçer, Ben, kökü gökte olan bir ağacın Rengi kaçmış ham meyvasıyım! Yıldızlara ulaşamayan sesim Koyu bir infilak doğuruyor gecelerime, Aşkın şehzadeleri Kırmızı bir isyanı haykırıyorlar benliğime! Boş odalarında yüreğimin En şerefli bir intihar denemesindeyim! Parmak uçlarım "vela kuvve"yi fısıldıyor kulaklarıma gizliden! Siyahın olmadığı mevsimde Günah kokan aşkın davetiyesini Gözyaşlarımla yakıyorum, Saatlerin göstermediği takvimleri Gerdanlık yapıyorum efkârıma, Bir kuleye çıkıyorum yorgun hatıralarla, Bin uçurum görüyorum; Cehennem kesiliyor ruha tabut gözler Söz muamma, gülüş efsun.. Ve ey fani aşk! Ebede uzanan yolda sen yoksun, Ruhumda ağlayan hicranın sessiz hıçkırıkları Ve "ben"i ben yapan bir sadâ yetişiyor çığlıklarıma "illâ billâh..", "illâ billâh..". Ey Leylâ'nın yolunu gözlediği Kays! Çöllere düşüp bulamadıysan Mevla'yı eğer Sakın ola, ben Mecnun'um deme!