Sevgili'yi Sevenler Özler

duy beni, gör beni ey Yâr dünyâ artık daha kalabalık ve daha karanlık bu şehrin duvarları sağır bu şehir Sen'den sonra darmadağın, harâb bak, kayıp gidiyor yıldızlar avuçlarımdan sana yabancı bu çağlarda artık her insan bir başına, yapayalnız ve çâresiz beni bu sahte kalabalıklarda Sen'siz bırakma saâdet çağının uzağında kaldı adımlarım mevsim boran mevsim kaç asırdır yalancı bahâr yeminlerin, biâtlerin ırağında zakkum ağacının kökünü saldılar kızılca kıyâmet hangi yana baksam renkler ölümüne ağlıyor peşinden güneşin uyanışını bekleyen perdeleri Sen'siz bomboş kalan ellerimi doldururmuşçasına indiriyor ama kaldıramıyorum gözlerim akıyor yollara dokunsun diye sana duâlarla kuşattım acılar mahzenimi Sen'in gurbet ikliminde çâresiz firaklar baskınında uzaklara bırakma beni anlatır Sen'i bir çift güvercin bir örümcek ve Kusvâ yakından görmeliydim ellerini ellerini kaldırdığında ikiye yarılışını ayın Bedir'de ellerini görmeliydim Sen duâ olup yağmur yağmur yağarken yeryüzüne görmeliydim gülistân ellerini kalbim sökülüyor yuvasından rengini yitiren zamânlarda kalan mı benim, giden mi yokluğunda gidenler mi yoksa kalanlar mı gurbetçi bırakma beni sensizliğin bitimsiz kuytuluğuna sıcak bir aşkın en müntehâ kapısında sana kavuşmadan unutmam beklemeyi Sen'i unutmam, unutmam çağların çağını biliyorum bir gün ansızın geleceksin Sen'in yağmurunda ıslanacak dünyâ yaşanmamış bahârları getirmek için yeniden yazmak için aynaların sırrını rahvan atlarla geleceksin biliyorum en çok, tanımamalar kanatır beni tanıyan sever, sevenler özler Sen'i buralar gayrı şaşkınlığın son halkası gayrı buralar acem mülkü sevdâlar acem, karlar, yağmurlar acem martılar bu denizi terk edeli beri rüyalarıma da uğramıyorsun artık özlemler rüyada başlar, sevdâlar rüyada dâim Sen'den başka sığınacak divan yok güneşe renk veren renkler ülkesinde "huzur" ver içimdeki yalnızlığa sesinle utanmıyorum gözyaşlarımdan anarken Sen'i sana geç kalmışlığımdan bu şehre depremler iniyor bir bir Sen'siz her şeyde yarım kalmışlığın izi Sen'i unuttuğumdan kuşlar da terk ediyor beni şehirler gibi şiirler de kirlendi ardından perdeler kalkmadı, filizlenmedi tanyeri pişmanlıklar kalbimde tutam tutam gül bu karda/kışta, bu ışıksız duldalıkta beni, sevenlerini, özleyenlerini korku tûfanında hiçlik karanlığına bırakma yokluğunda, anne bağrı da gurbet, vatan da kuru bir hurma kütüğü kadar olmasa da yokluğunu yoksulluk sayan bütün kalbimle özledim diyorum, özledim Sen'i süvâriler vuruldu, Sen gelmedin, bahâr gelmedi belli ki Sen'i özlemeyi bile beceremiyorum