Sen Kalma Gülüm...

uyandım gülüm uyandım ölüm uykuları olmuyor üstüme ironik çöküştür bu yağmurlar susturuluyor kır bakışlarında yeşil geliyor sesi bu düşmelerin koynundan alıyorum emzirilmeyi yangın oluyor ellerim gidemiyorum bana küsme gülüm ben kırılmalar da bıraktım insanlığımı da beklenti denizlerim hiç dalgalanmadı ölüm gibi kabulüm gelen ayrılığa susma susmada yolla beni geç kaldığım sabaha baş ucuma konma kuşlar erken ölür buralarda yanar kanatlarım yanımda bende kül olur giderim sonra bana bakıp kalma gülüm bu gözler çocuklarındır yağmura gün sürenlerin dilek kutularına parmaklarını koyanların ekmek ucundan tutup kopanlarındır annen söylemedi mi kin güllerini ekip toprağa ilk çocukları öldürdüklerini sen kalma gülüm burada ağaçlar ağlar koşamayanlara burada tarlalar lastik kokar bu dağlar taranır gece öksüz bırakılır sen kalma gülüm ölüm gelir seni ortama bırakır