بخش ۲۰ - آمدن دستور سیم به حضرت شاه

وزیر ثالث که به نور رای ثاقب ضیا از کوکب رابع ربوده بود و در تدارک وقایع و حوادث سحره فرعون جهل را ید بیضا و دم مسیحا نموده پیش شاه رفت و گفت زندگانی پادشاه عالم و فهرست دوده بنی آدم در کامرانی و حصول امانی هزار سال باد رای اعلی شاه را که بارگاه الهام الهی و مقر نصرت و تایید پادشاهی است مقرر و معین باشد که از جمله موجودات که در بسیط عالم و عرصه کره اغبر و میدان ربع مسکون ساکن و موجداند عوض و بدل ممکن است مگر نفس خود و ذات فرزند که خلف شایسته باشد و محیی ذکر و مبقی نام نیکوست و از نفایس اعلاق و ذخایر مواهب ایزدی است و آن راحت و سعادت و خوشدلی و فراغت که از وصال جمال او حاصل آید از هیچ لذت و نهمت حاصل نیاید خصوصا که آثار نجابت در ناصیه او ظاهر بود و منصب پادشاهی را معد و مهیا باشد و در مقام مدت مهلت دنیا روی دولت و پشت و پناه سپاه بود و در حال تحویل از مملکت دنیا سبب ذکر حمید و و لاذکر لمن لا ذکر له به فرزند باقی ست کام پدر به فرزند زنده ست نام پدر به مجرد تضریب و تخلیطی که طالب محالی و مصور خیالی سازد سیاستی فرمودن که تدارک آن در وهم نگنجد موافق عدل و لایق فضل پادشاه نباشد و اگر بر صحایف ضمایر تغیری ظاهر شده است این مقدمات تعجیل سیاست را نشاید و پادشاهان حبس و زندان از برای این حکمت نهاده اند و از بهر این دقیقه ترتیب داده تا در مستقبل ایام به بحث و تفسیر و بعث و تفکیر در غور حوادث سیر نمایند و صاف از حق از درد باطل جدا کنند اگر عفو را مجالی بود کمال فضل خویش بر رییس و مرووس و تابع و متبوع و وضیع و شریف و اقاصی و ادانی عرض دهند و ذات خود را در معرض افضال جلوه کنند و هر پادشاهی که در سیاست ابدان و اراقت دما و اضاعت فروج خلایق تانی نفرماید در عاجل و اجل به عقوبت و ندامت ماخوذ شود و بعد از آن پشیمانی و تلهف نافع و ناجع نباشد چنانکه آن مرد لشکری در کشتن گربه تعجیل نمود و چون جمال حقیقت از حجاب شبهت روی نمود تاسف ها خورد و مربح و منجح نیامد و دستگیر پایمرد نبود شاه پرسید چگونه بود آن باز گوی