Vuslatlar Mahşere Kaldı

Bir ummanın ortasındayım Batmış gemide Kalıntıların ortasında Bitmiş bir direniş yaşıyorum Tükenmiş ve kırılmış umutlarıma Yüreğimden arta kalan azıkla yol alıyorum Yolun sonunda ne var bilmiyorum Simurg veya Zümrüdü Anka'ya Pervaneleşen kanat sesleri duyuyorum Yıkıntı seslerinin arasında Serçeler martılara eşlik ediyor Öfke kıvamını dindiriyor gidişler Kalbimin ta derininde Gül kırılıyor Gül kanıyor Yaprağının ucundan Şehrin gözleri bana bakıyor En kalabalık ve en yüksek duvarların Meydan uğultusunu duyuyorum Denize kentler çizerken kayboluyor paletim Tuvalde renkler birbirine karışıyor Ben karışıyorum Karışıyoruz Ağlıyorum Güneş, paslanmış ışığını yayıyor Bulutlar geceyle yarışıyor siyahlıkta Yağmurlar çatıları dövüyor Evin yüreği hüznün melodisine gebe Yılan sıcağı bir karşılama yaşıyor hazan Fırtına kömür gibi, süzülüyor kapıdan Dağılıyor odayı kaplamış sevinçler Ağlıyor kundakta bir bebe Emziği düşüyor Ekin gibi biçiliyor sevgiler Ölüm, beyaz melek gibi gülümsüyor Malabadi Köprüsü`nün altından çıkıyor Saçlarına kum dolmuş gelincikler Kasaba çalkalanıyor deprem gibi Zılgıtlar duyuluyor belli belirsiz Ağlamaklı bakışlar, isyankâr umutlar besliyor Toprak kucaklıyor hasretlikleri Vuslatlar mahşere kalıyor