Dil-i Mecaz

Solgunsa Yaprakları eğmişse yere kendini Kurumuşsa bal özü Unutulmuş bir çiçektir o koklanmadık Eller hep güle uzanır Bülbüle naziredir yüreklerdeki dil-i mecaz Ol hikayedir devletlim sevdaya gam Katredir akşam üstüleri dökülen hazan Çiçektir her dem cilvenaz Gül şah değildir çiçeklerde Karanfil var Fesleğen Sonra kasımpatı Aslanağzı Begonya Sardunya Koklanmadık kaktüs bile bir başka bahardır Hele bir de açarsa rengiyle Görünür dikenden fışkıran hayat Kadın, Müennesi sevdanın kudreti yüreğinden mucip Her bahar çiçek gibi açan Olgun meyvelerini güneşle sunan Kadın, Solgunsa Gözlerini yere eğmişse Unutulmuş bir sevdanın yorgunudur Sanma ki kokusu olmayan bir yüreği vardır Müzekker bir sevdanın rüzgârını bekler Akşam üstüleri gün batarken daima