Karanlık

Kapkaranlık her yer; körün dertlerini çeke çeke yüreğim kör, beynim taşınmayacak kadar ağır. İstemiyordum ki yaşamayı, kimsesizliği tanıyordum ve son kimsesizliği yaşamak için çıldırıyordum. Kapkaranlıktı her yer; kimse yoktu , ölüm sessizliği vardı her yerde ve bir delinin çığlıkları sarsıyordu beynimi. Bilmiyordum ki çekilesi çilenin kör kuyularındaki, zifiri kapkaranlık ışıltısını, bilmiyordum ki kendimin şerefsizliğini. Sonradan oldu ne olduysa, insanken hayvanlığı öğrendim de fark edemedim kendimi günden güne yiyen bu hayvanın doymak bilmez iştahını. Tanımıyordum kimseyi, sonradan oldu ne olduysa mum gibi eridi hayat avuçlarımda, yıllar birbirini kovaladı ve sonradan oldu ihtiyarlık, sonradan oldu bu karanlık Ey gün yüzü, göster kendini, duy artık sesimi bul dünyanın yedi kat dibindeki beni. Yalan de, söyle inanmadığım ne varsa söyle, avut, teselli et, gitme gün yüzü, yüzüme vur ışıltını aydınlığınla boğ beni, gitme. Adım neydi diye soruyorum kendime, ne yakışırda bu ruha, karanlık, yalnızlık, başka kelime yok dağarcığımda. Bildiklerim, bilmediklerimden hep fazla. Görünmeyeni gören, karanlıktan insan seçen hep ben. Herkesten başka, kimseye benzemeyen bu ruh bu beden, yetmiyor artık dünyaya.