Mai Geceden Sıyrıl Ey Fırtına

Balçığa sıvanmış kış ayazı ölmüşlükler Ben hiç böyle düşünmedim Ne sönen kör karanlık Ne fırtına ağaçların heybetinle ihtişam yarattı Koca çınar gölgenden gidemedim Yamurlarım yağdı Sıyrıl arsız sulardan batık gemilerin saklı oralrda kalsın Bi çok şey gibi kendimdende Poyrazlar kılıf sıyrılır alçacık gölgelerinden Kuşandığın arsız düşlerinden Hoyratlık geçmiş yuvasızlıktan Dolambaçlık atıyor Can çıkıyor geçmişliğim sızıyor doyamadığın... Söndür fenerlerin ıssız kaldı pençeler tırnaklarından kan sızdırıyor Mai geceden sıyrıl ey fırtına zebercet kesilsin renkler ölsen bile doyamayan ışıksız nefsin sökül umarsızca çıplak ayakların cam kırıklarında can alsın sessiz akan ırmağın gizi saklı sandalında huşusuzca umarsızca akıntıda sürüklenen giz tanrı verdi canı geçti ölüm dizili sıram geldinde Yanık sisler içerisinden çıkarır bedenler özlerini sızılı kalmış tırpanlar çalar sol göğsüme kanlanır batan sevda doruklarına hala lal olmuş beladır anka uçanları dolambaçlı geçmiş zamanlar tökezliyor sinsice çokluktan almış ellerindeki ayanın sıcaklığı yüzü gülmeyenler bi çare tacı olmuş gönlüne hare sevdasından yanar sabah çığlıklarım batır yüreğime düşünce sancılarını ferman süzülsün ak düşen kaşların dan sızıların hoyrat açlığı dalsın iki dudak arandan zalimse hor sustur kelimelerimi