Atlar-1

Atlar durur atlar yürür atlar... kısacık çocukluğumda geniş sağrılı, yıldız akıtmalı al donlu, kır ve doru atlar sonlanır çayırlarda sevinç ve koşu sessiz bir çığlıkla vurulmuş gibi atlar. Deniz kıpırtısız... su parıltılı mavi beyaz oyalı, beklentili bir su... umut tacirlerinden iz yoksa açıkta - ne yelken ne bir gemi - nasıl bırakıp da gider atlar sırtında yorulmuş yolcusunu... Yürür dağ tepelerinden otlaklara sahipsiz şehirlerden balıklara kadar kül rengi bir ihanet ve bin yıl sürecek pişmanlıklar. Kuşlar ölür sevgilim yaz mevsimi de olsa kuşlar ölür tutsak bir kanat boğar havayı başlar isyan önce 'al beni' sonra umutsuzca 'bırak' bir nay sesidir duyulan ince kırık sonsuz ve kederli bir nay.