Kül de Yanar

Elim ateşlere dokunur, kül de yanar sevgilim. Gözlerinden düş damlar, söz akar su yerine. Ah ırmaklar, güzel kadınlar, acıyı kesmiş dilim, boyanmış suratlar cesurca. Ah ırmaklar, güzel kadınlar, kimi öptü çocukluğumu, kimi bıçağını salladı. Ah ırmaklar, güzel kadınlar, her yerde gibi beraberiz, hiçbir yerde olduğumuzu bilmeyiz. Elim ateşlere dokunur, kül de yanar sevgilim. Silâhımın namlusunda saklı sırların, hâlâ çocuk yaşındayım aşkın. Ah ırmaklar, güzel kadınlar, seyri zor bir güneş soframda, kör olur gözü konan kuşların. Ah ırmaklar, güzel kadınlar, dölleri baş tacı sevinçlerin, işaretsiz bir kıble gülüşleri. Ah ırmaklar, güzel kadınlar, ruhum saf bir sarhoşlukla, ölüler gibi arınır yanınızda.