Bir Bakış Düştü Çocukluğuma

Garip bir mutluluk sardı gülüşlerimi… Çocukluğum seslendi Yıllar öncesinden… Siyah önlüğümün eteklerinde uçuşan takvimler, kara tahtaya yazdı cemrenin ilk düştüğü tarihi…. Sevgi anlatılmamıştı kelimelerle.. El yordamıyla buldum hayata dokunarak… Güneş yakmıyordu tenimi, Korkularım yoktu.. Sıcacık bir odanın varlığı kucaklardı gülüşlerimizi… Doludizgin uçardım bulutlara Henüz kırılmamış kanatlarımla… Hep böyle sanırdım yaşamı Annemin dizlerinde ki gibi.. Bitimsiz sevinçlere uyanırdım sabahları… Penceremin buğusuna çizilirdi hayallerim… Sokağa düşecek ilk çocuk çığlığını beklerdim sabırsız.. Açlığımı unutup Sevgi çemberini çevirmeye koşardım. En can arkadaşımla paylaşırdım Yüreğime düşen ilk sevda ateşini.. Hayatın hep oyun olduğunu düşleyerek Büyürdüm yavaş yavaş…. Ne kadar güzelmiş gökkuşağını yakalamaya koşmak ve gökyüzünü okşamak… Maviyi çocukken sevmiştim.. Aya ilk dokunuşum da o zamandı.. yıldızların ninnisiyle avutulmayı ise gece yarısı öğrenmiştim korkularımdan kaçarken.. Şimdi hala yıldızların ninnisini bekliyorum Başucu umutlarımda… yüreğimiz masallarla doluyken yazılmasaydı kaderimiz sonbahar hüzünlerine.. keşke.. Keşke biz hep çocuk kalsaydık….. Büyümeseydik kara kaplı defterlere yazmak için….