Gülümse

Yağmurlu günler de içim hep bir buruk olur. Göz yaşlarım ister istemez ona eşlik etmemek için direnir.…Soğuk bedenime bir başka işler. Güneş odamdan doğmaz. Ama sen gülünce yağmur ardından doğan gökkuşağı gibi bin bir renk açar dünyama. Güldüğünde gözbebeklerinde ki ışıltı adeta güneş gibi doğar. Sımsıcak bir hava bırakır odama. Sen meleklerden farksız insan sen Can sen her zaman gül…Sakın küçük şeyler seni üzmesin. O bebek gibi masumluk seni hiç terk etmesin. O beyaz tenine dertle,kederle başka beyazlar eklenmesin. Sen herkesi boş ver bu can,bu nefes alan beden senden gülmeni istiyor. El sözü seni kırmasın,incitmesin hiç bir zaman. Tertemiz yüreğin,gözlerin gülünce güneşim oluyorsun. İnan gülmek sana çok yakışıyor.. Belki bilmiyorsun ama ben biliyorum. Her insanın dünyada bir meleği vardır. Ve sen o meleksin benim için…. Neden mi? Çünkü sen gülünce güller açıyor bende.. Sen hep gül.… Gül ki bastığın topraklardaki nasiplensin. Gülümse bakalım… Hadi gülümse… Gül'sün sen Gülümse.. Gül ki etrafa mis kokun,gül kokun hakim kılınsın