Zor Günler

Zor günler sanki bitmeyecek gibi Gençliğin kaybolduğu bu dönemde Geçim için dökülen alın teri Yapraklar dökülür sessiz bahçede Ömrümüzün geçtiği eski evi Kabul ettik boyun eğdik kısmete Üst katlarda çatırdardı zemini Kışın bahara döndüğü saniye Hatırlatıyor doğduğum yerleri Bir incir ağacı karşı köşede İçinde bulunduğumuz zor günleri Şikayet ederim kötü kadere Kıramadım fakirlik zincirini Fakirsen olursun zengine köle Para yok eder imanı ve dini Hasretim seninle güzel günlere Dinlemez kimse anlatma derdini Yazlar kış oldu şaşıran mevsimde Üzülmeye değmez yorma kendini Ömrümüz ne kadar bu zor günlerde.