Dilenci

Üşüyen ayaklar gördüm dün, Karlı sokaklarda,titreyen bir vücudun altında Çıplak,yorgun bir çift ayak. Zavallı bir sahibi vardı bu ayakların. Parça parça olmuş kıyafetiyle Kardan korunacak bir gölge arıyordu. Üşüyordu besbelli Üşümemek elde mi ki? Karnı da açtı. Titreyen avuçlarını açmıştı, Yalvaran gözlerle bakıyordu insanlara. Bir yudum ekmek Bir sıcak çorba alabilse yeterdi ona. Şu öksürük içinde bir çare. Eskisi gibi çalışkan olabilse, Muhtaç olmasa kimseye ne iyiydi. Ama felek vurmuştu tekmesini Çocukların tekmeleri hiç kalıyordu Bunun yanında. Kalbini en çok sarsan da Avuç açmaktı,beş para etmez hayata. Dünyası küçücüktü onun Evim dediği baraka İşyerim dediği buzlu köşe. Son günlerde; daha da üşüyordu ayakları Ayaklarından beynine Soğuk sular taşıyordu damarları. Her gün görürdüm onu,o soğuk köşede. Dün daha bir farklı geldi gözüme. En azından; Onunda insan olduğunu anladım. Benim gibi,senin gibi. Ve ilk kez bir dilenciye para verdim.