Oysa Yıldızını Ben Çalmadım Ki!

yüreğimin traverslerine, yarınını hiç bilemiyeceğim adreslere yanık düdükler çalan kentinin rengini giymiş bir trenin vebali yükleniyor şimdilerde... henüz 18 inde özgür olduğu yerden tutsak bir sevdanın çulu içimde ki vagonların tam ortasında... peki,bu tren nereye varacak usta? içim geçiyor rayların kucağından hızla... tutunmak mı, çok zor bu sevdaya.. yarı belime kadar sarkıyorum ayrılıklardan, rüzgarla çarpışarak! bazen kollarımı uzatıyorum yakın olduğu kadar uzak yarınlarıma, yetişemiyorum, dünlerim kısa... ahh pusulasız yüreğim, kime yükleniyorsun ay peçesini aralarken... bil ki hiç bir yüz sen kadar tanıdık değil bu çehreye. ve hiç bir kent ... her susuş, her susturuluş mutlak bir ayaklanmaya sancılıymış ya, kursağıma çömelen bozgunlarımı topluyor sokak çocukları şimdilerde... sonra dizilip sıraya taşlıyorlar sözlerimi "oysa bu bedel ona hak" desem de çıkmıyor avazım.. meğer ben hep seni anlatırmışım anlık ömrüme kurduğum uzun düşlerimden yola çıkarak! bir tohumun sevabına kök salan sevdam budanmalıydı ya bir an önce, sık boğaz etmesin diye hayatımı.. oysa, yıldızını ben çalmadım ki, neden sitemin bana? ölüme sürüp hissiyatımı , bağışlıyorlar canımı... körelttiler beni usta!kısa devre yaptı umutlarım... var gücümle dayıyorum sırtımı gündoğumlarına.. içimin karanlıklarına düşüyor gölgen ve ben düşüyorum iliklerimden beslenen boşluklara... içim acıyor, feryatlarım tırmalıyor ruhsuz kentimin arsız maviliğini... anneee, anne lütfen beni öldürsene! canım yanıyor diyorum! ya da kirpiklerime değsin parmakların, uyanmak istiyorum... istasyonlar sürçüyor gözlerimden aheste aheste... inmek istiyorum müsait bir ölümde oysa iki eliyle asılıyor bir sevdanın ilmeği gerdanıma... durma hadi, çeksene ipimi..! yıldızını ben çalmasam da...