Kül Rengi Eylül Ve Sen

Eski bir tuvalin solmuş renklerinde Anıların hüznüne saklanmış eylül.. Her savrulduğunda hazan yaprakları Sarıya boyanır gönül sayfaları Yitik ümitlerin son lahzasında Mevsimlerden yine düş kırıklığı Aylardan eylül.. Uyur mahmur bakışlarında hayatın Nemli kirpiklerine tutunur güneşin Kasvetli bulutların ağlayışında Yağmuru olur yıkanır özlemlerin.. Ve sen! Kül rengi eylül akşamlarında Yine hayalimdesin.. Sevdana hasret yetim yüreğim.. Avuçlarımda damlası hicranın Üşürken hüznün sonbaharında Isıt sevginle sana muhtaç yüreğimi Gizeminde kaybolayım Varsın ağlasın şiirler Mevsimler tükensin Gülüşler solsun Yeter ki ömrüm seninle dolsun Varsın adı eylül olsun vuslatın.. Kanadı kırık bir düştü benimkisi Ürkekçe tutundum düşlerime Oysa .. Oysa ne çok Bekliyordum ellerini Hadi tut yüreğimin ellerinden.. Buğulu özlemlerin En ücra en mahpus kuytusundan Sesleniyorum sana Sevdamın ayaza bürünmüş sevgilisi Bilsen! Bir bilsen! Eylül kadar derinsin bende Eylül kadar tutsak Eylül kadar hüzünlü.. Düşerken yaprakları hüsranın Kızıllığın dem vaktine Ümitsizce.. Bil ki tükenen sadece ömür Ve .. Usulca bırakır veda hüznünü Sensiz yaşadığım bu son eylül..