NÛN’a VURULAN MÜHÜR

Sukûta nâzır bir nûn düştü gönlüme Mürekkebi ufka çalan kızıl Yansırken asil duruşu kaleme Mime döndü kifayetsiz sözler... Vuruldu mührü Ve kalem sustu. Kıyamete sakladı sırlarını... Söndü yıldızların alevi bir bir Sevgiyi tüketti kısık mum ışığı Eridi kor süzgecinde imanın Donuklaşan bir hayal efsunlu gözlerinde Kayıp şehirlerin ıssız gemisiydi Sevda saçağı... Suskun bir vâveyla koptu umut denizinden Kavlinde teslimiyeti kuşandı *ikra* Ahlakın râyihâsında yıkandı ummanlar Bir avuç nilüfer yaprağı Kayboldu o nurla Zifiriydi gece akıp gitti sonsuzluğa... Vakit en masum şafakta karar kıldı Çöle döndü o yemyeşil bahçeler Tekebbür mahrum edilmiş kavmin ezikliği Teslimiyet son tespih tanesi... Mahzun güle ab-ı hayat bahşetti Kudretinden teselli sundu bir nebze... Sen üzülme ey sevgili! İnkarı vird edinenlere Yunus’un niyâzı gibi Nûn ve sabır hürmetine... Mübine râm oldu kordan yürekler Pası silindi kirlenmiş seslerin İkram olunan öğütle Gözyaşı eğildi kırık dal gibi Şükür edâsıyla suskundu âlem Bir hikmet-i âlâ ahsen-i beşer...