Uçurtma

Büyük düşleri olan küçücük bir çocuktum, Geçti yıllar, büyüdüm; çocukluğum geçmedi. Umut yüklü uçurtmalar eksildi gökyüzünden, Düşler yitti, yitmedi gökyüzünün mavisi… Benim çocukluğumda her şey bu kadar uzak değildi, gökyüzü örneğin, yalnızca bir nefes uzaktaydı, uzanınca avuçlarından içebileceğin kadar! Okulumu, okul arkadaşlarımı çok severdim muhakkak, ancak mahalle arkadaşlarımla yapacağım uçurtmaların kuyruklarında asılı kalırdı düşüncelerim. Yağmur yağmayan, bol rüzgârlı, kapalı günleri kimse sevmezdi; ben bayılırdım çünkü uçurtmamı ipi yettiğince en iyi bu havalarda salardım gökyüzüne! Şimdilerde yağmurlu günlerde pencerenin önünde yanaklarımda süzülen gözyaşlarım bu uçurtmaların kuyruğuna özenir sanırım… Bir uçurtma yapmak için çok fazla malzemeye ihtiyacınız yoktur, hiç bilmeyenler için söylüyorum. Büyükçe birkaç poşet, tercihen beyaz, çünkü beyazsa uçurtmaya mektup gönderdiğinizde bütün gökyüzünde görünür ve dosya altı edilme ihtimali olmaz! 3-5 metre ip, annenizin yorgan yüzü için kullandığı türden canım. Sağlam olmak şartı ile 2 adet 4 metrelik kamış; eğer eviniz sazlık bir bölgeye yakın değilse, yıkık bir evin bacasından bulabilirsiniz (hatırlıyorum da, ne çoktu yıkıntı ev bizim çocukluğumuzda!) . Şimdi yapıma geçiyoruz. Kamışları birer metre olarak kesiyoruz, eşit boyda olmalılar. Altıgen olarak ve eşit genişliklerde açarak kenarları ortadan sıkıca bir iple bağlıyoruz, sonra uçlarını birbirine bağlıyoruz. Uçurtmanın kıyafetini üstüne giydirmek için bu poşeti düzgün açıyor ve poşetin artan kısımlarını sivri uçlu bir taşla poşeti döverek yapıştırıyoruz. Geldik teraziye, burası ustalık ister, mahallenin en iyi terazicisiydim ben! Uçurtmanın yarıçapı boyutunda kestiğimiz üç ipi birbirine, iki ucunu birbirine yakın iki köşeye ve son kısmını uçurtmanın denge merkezinden ipe bağlıyoruz. Kuyruğunu yapmak ise en zevkli ve işçilik isteyen kısmı, uçurtmayı gösteren kuyruğudur (bu deyimi farklı şeylerle karıştırmayın lütfen!). Poşetin artan kısımlarını üst üste kıvırır ince ince doğrarız ve 15-20 cm uzunluğunda naylon parçalarını aralıklarla birbirine bağlarız ve son olarak kuyruğu uçurtmanıza monte ettik mi, iş bitmiştir! Daha sonraları bu bedavaya mal ettiğimiz türde uçurtmaları çıtalar ve ciltlerle de yaptık ancak hiçbir uçurtma mektubun yerine ulaştığı uçurtma kadar mutlu etmemiştir bizi. Bu arada mektup dediğimiz nedir onu da açıklamak gerekir; gerçekleşmesini istediğiniz ne varsa yazarsınız bir kâğıda, ortasından deler ve ipin elinizdeki uçundan gökyüzünde nazlı bir gelin gibi salınan uçurtmaya gönderirsiniz… Bir tür "ilkel dilekçe"! Gökyüzünü doyasıya seyretmeyen çocukların düşlerinden şüphe ederim ben. Playstation'lar ve İnternet Cafe'lerde kavgacılığa, mafyacılığa, futbolculuğa ve araba hırsızlığına soyunan çocuklarımızın hangisi gökyüzünden seyrettiği bulutların şekillerini tanıdığı bir nesneye benzetir, sorarım size! Biz şanslı çocuklardık, yitirmedik gökyüzüne ulaşma, maviye bulaşma arzusunu… Rüzgârı emanet almış günlerde bile uçurtmamızı eksik etmezdik gökyüzünden, yeter ki şöyle bir essin… Elektrik tellerine takılmadığı ve ipi kopup ileriki mahalleye düşmedikçe uçurtmaları kaybetmezdik… Geçen gün kırtasiyenin birinin önünden geçerken gördüğüm gökkuşağı renginde, hazır, bir uçurtmayı görünce düştü aklıma bunları yazmak. Monitörler ve dev ekranlar karşısında zaman öldürmesin çocuklar; toplu iğneler ve dikiş ipleriyle yapılan oltalarla balığa çıksınlar, uçurtmalar salsınlar gökyüzüne; yitirmesinler maviye benzeyen düşlerini; kâbus olmasın rüyaları… Gözlerinden öpüyorum çocukluğumun, çocukluğumuzun…