Dost

Sarıldım, kıymetimi bilmeyene 'dost' diye, Sırtımda bırakmadı elbisemi 'post' diye. Şimdiyse kovuyorum her geleni 'höst' diye, Bitti oyun, dost gitti, bir kez elim rest diye! Bana bir dost söyleyin ki; her zaman sizi anlamış, dinlemiş, önemsemiş, hiç gitmemiş, sizi bir kez bile terketmemiş olsun. Var mı bildiğiniz böyle biri? "Dost dediklerimiz bugünlerde, hayatımıza düşen birer ilkbahar yağmurudur, hani ansızın yağar, hiç durmayacak sanırsınız ve ansızın durulur. Ama öyle midir ya dostlar, yani arkadaştan biraz daha öte, biraz daha cana yakın. Ne yazık ki çok kalmadı 'dost' dediklerimizden. Ben bir adam tanıyorum, yüreğindeki kıpırtıyı sezerim, o da benim içimdeki depremleri benimle yaşar! Fay hattında dururuz birbirimizin yaşamının, ilkin ötekimiz etkilenir bir diğerinin sarsıntısından. Bu, şimdilerde olmuş bir şey değildir asla, hani 'oldumolası' türünden bir şey, 'hep vardı' hesabınca. İçinde küçük bir çocuk vardır bizimkinin, hep ağlamaklı gözleriyle şiirler dokur yüreğime, hep daha çok severim yazdıklarını, birike birike birikir kağıtların aklığına düşürdüğü kelimeler yüreğime, ben boşaldıkça, tükettikçe umutları, yitirdikçe düşleri o yılmadan doldurur testisini içime 'yeni şeyler' katmak adına, dost kararınca! Şiirlerime ilk duygulanan o olur, ilkin o söz söyler, gerisi zaten yankı! Dedi ki bizimki birgün, "Ağrı Söz'ü yeniden çıkaracağız, sözü ve sesi olacağız Ağrı'nın, 'Zımbalı Gazete' sönmedi içimizde", o ilk coşkusuyla haberini hakkın ve halkın biz vereceğiz halka yine o coşkuya ben değil, siz şahit olsaydınız, siz yazardınız şimdi bunları benim yerime. Ve işte yazıyoruz sözümüz "Söz", and olsun ki hep Hakk'ı yazacağız! Bu ilk gazete yazımı, ilk sözümü, sevgili dostum Mehmet Avcı'ya armağan ediyorum, bizimki olan Mehmet'e, bir garip adam, bir adam gibi adam Mehmet'e, sözüm söz, sen Hakk'ı yazdıkça, var oldukça, ben varım!