Şiirlerim

Siz yine gezedurun yırtık pabuçlarınızla şehrin en fukara sokaklarını. Ayaklarınızda bir karış kir var ve sabunlu sularda yıkanmamıştır elleriniz. Sizi ben, tozundan, toprağından çıkardım, tozuna, toprağına kurban olduğum karanlık sokakların! Yirminci asrın pek de aptal şairleri var; doyurup adamakıllı karınlarını, günde üç defa Allah'a mektup yazıyorlar. Halbuki sizin ben, tatlı bir duman gibi çıkaracağım yarın, geniş ve uzun bacalarından neşeli fabrikaların! Belki kâfi gelmez ömrüm. Belki bir gece yarısı, yaslanıp köhne bir evin kapısına, ansızın ölürüm. O gece siz, yalnız benden konuşacaksınız bizim sokakta usul usul. Belki de bir gün sabaha karşı, enfes bir rüzgâr dolaşırken şehri, kahpece haklanırım bir duvar dibinde. O gün akşamı siz, ölümü seyredenler arasından, gözyaşlarınızı akıtıp içinize, bir ordu gibi geçeceksiniz! ..