Kasım Kasırgası

/yazın son deminden tutunan ………/Eylül'e hazan yüklenirdi hep …………/oysa ne kadar masumdu… ay Kasımdı, ben gittim ardıma bile bakmadan üstelik benden kalanları toplayıp elimde küçük bir çantayla hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı kesikler asla kapanmayacak aşk izim her yağmurda sızlayacak her baharda ağaçlara imrenecektim adım okundukça her duada şiirlerim dağlayacaktı yürekleri yine de gittim serinliğin kol gezdiği akşam saatlerinde ıslık tizinde hüzündü ellerim ellerim, yalnızlık ekürisi ellerim, portakal çiçeği üstelik bahçelerin kokusu sarmıştı şehri her yaradan ölüm sızıyor sevda güz kanıyordu dikenli telle örülü yollar ah o öldürülesi yollar… hep beni kesiyor hep beni çekiyordu girdap yine de gittim vedaların kıyısından baktım yaşama, alabildiğine Kasım… siz, koyaklarda saklanırdınız dinmesi için boranı gözlerdiniz beklenmek ne zaman ağırlaştı unuttum ya da hatırlamak istemedim unutmak istedim gerçekle yüzleşmemi gece ile gündüzün raksında dem vurulan mektuplar ah o gönderilmemiş mektuplar… can çekişirken ruhum kesmeliydim köklerimi gözlerim zehirden ağ sözlerim ağu aktıkça içime, zakkumlar çiçeklenirdi dillenirdi kalemim anlar mıydınız? velhasıl mürdüm sindi mevsime ya da ben öyle sandım onun bile bir asaleti var ya acılardan garip bir haz kalıyor takvim soğuğunda yıl dönerken geriye ağrısız yaşanmıyor aldanışlar kesiyor yüreğin şah damarını ya da ertelenmiş vedalar karar sizin... bilmez misiniz ayrılık Kasım'a düşer kastım Kasım değil efendim