Unutma Dedi Bana Şiirlerim

Acıyorum Şu hasret zindanlarında tükenen gençliğime Bir suçum Birazcık günahım olsaydı Su serpilirdi yüreğime Hiç değilse Hak ettim, derdim Böylesine gam yemezdim Şiirler oldu hep arkadaşım, sırdaşım Şiirlerim, o isyan dolu haykırış Kalem ile işlediğim, sabır dolu nakış Kimi, seni anlattım Saçını okşamaya, yüzüne bakmaya Kıyamadığım vefasızım, seni yazdım Kimi, siz, iyi gün dostlarını Ve Unutma, dedi bana şiirlerim Aydınlığa çıkınca, karanlığı Doyunca, açlığı Unutma, dedi Güzel günlere gelince, yaşanan zor günleri Dar gününde bırakıp gidenleri Unutma, dedi bana şiirlerim Unutma ki Unutmak, gaflet uykusudur Unutmak, namerde pusudur Bir gün güneş elbet doğar, dedi bana şiirlerim Unutma ki mürekkepte siyahtır Gönül alır ise satırlar O simsiyah harfler Pırıl pırıl, apaktır Ben dört duvar, ben hasret Kalem beş parmak arasında hapis Kasvet kasvet Bir kara bulut gibi çökünce Efkar ile ağlatan o his Sakla isyanını yarınlara Dur Hemen teslim olma acılara Şimdi yüreklere sevgi ek Zamanı gelince biç Ve o zaman Benim için de bir kadeh iç, dedi bana şiirlerim Sakla isyanını yarınlara İtte onur olmaz Gülüp yüzüne bin söz dökseler de önüne Güvenme sahte dostlara, dedi Unutma Yaşananları yalnız mısralarda bırakma Unutmak, gaflet uykusudur Unutmak, kalleşe pusudur Ve Söz ver kendine Her şeyden, herkesten önce Söz ver kendine İnsana dost kendisidir yine Unutma Unutma, dedi bana şiirlerim..