Kırık Biziklet

Yaklaşık on sene önceydi... Arkadaşıma babası bir bisiklet almıştı... Tabi benim o zamanlar bisikletim yoktu... Çok sonralar oldu ama... Kırmızı ya da mavi bir bisikletti... İki kişilik... Ve kolay sürülüyordu da... İlk o kullandı... Bir sağa, bir sola giderek sürüyordu... Çok hevesliydi... Ki aylar öncesinden bu bisiklet muhabbetine başlamıştık... Artık mahallede fiyakamızdan geçilmeyecekti... Zaten mahallede de bizimkinden başka bisiklet de yoktu sanırım... Varsa da boş ver... En güzeli gine de bizimkisi idi... Neyse... O bir kaç defa kullandı... Yavaş yavaş öğrenmeye de başladı... Hıyar herif... Bana kullandırmıyordu... Yoksa hakkını yemiyeyim mi?.. Daha sonra bana verdi... Sen kullan diye... O benim arkama geçmiş, bisikleti yavaş yavaş itelemeye başlıyordu... Bu arada bizim mahalle aşağıya doğru kayıyor... İşte beni hızlı hızlı iterken elinden kaydı... Ve ben son hız aşağıya uçuyorum... Daha önce hiç kullanmamışım... Nasıl durdurulacağını da bilmiyorum ki... Sonra TAKKKK... Elektirik direğine çarptım... Gözümü açtığımda direkten epey uzaktaydım... Dizim kan içinde... Ellerimi açamıyorum... O öğlen sıcağında da kimse ortada yok ki yardım etsin... Daha sonra arkadaşım düştüğümü görünce geldi yanıma... Beni kaldırdı... Elbisemi silkeledi... Camiye yakın bir yerdeydik... Gittim elimi yüzümü yıkadım... Bir kaç yara bandıyla hallettik... Ama o bisiklet... Kırık dökük bir vaziyette yan yatıyordu... Arkadaşım bisikletinin yanına gitti... Oturdu ve tekerleğini döndürdü... Sanki yetmiş yaşındaki birinin hüznü çökmüştü yüzüne... Ellerini çenesinin altına koyarak öylece kalakaldı... Elimden bir şey de gelmiyordu ki... Vallahi gelseydi yapardım... Dedi ki: "ulen hiyar herif, ne yapicaz şimdi, hani Ayşe onları bindirecektik" Bende dedim ki: "Ayşeyi sen sürecektin, Yağmur'u da ben, değil mi?" "E napicaz şimdi" "Bilmiyorum eve gidelim mi?" "Gidelim" "Bak bana bisikleti ambara saklıyalım...Daha sonra babana söyleriz" "ya babam kızarsa" "Yok yav kızmaz, kızsa onu birlikte döveriz tamam mı? "E biz onu edebilir miyiz?" "Ona çatalastik ile vururuz" "Ama fazla acıtmayalım, sonra annem kızar." "Tamam hadi gidelim"... Sonra... Benim elim onun omzunda onun eli benim omzumda... İkindi de yaklaşıyor... Ve temmuza inat serin bir rüzgar esiyor... Bizde gidiyoruz... Bir kaç Hayallerimizi erteledik, ya da yeni baştan tazeledik... Bu sefer Yağmur'u ben sürecem, Ayşe'yi o... Yani eskisi gibi... Sonra bisiklet orada kaldı... Ertesi seneye kadar... Bisiklet tamir oldu ama... Bir şey eksik kaldı... Ayşe ve Yağmur' un anne ve babası İstanbul'a taşınmışlardı...