Kopuk Şiir

Zamansız büyüdük... ve elverişli değildik yaşamaya... Dudakları yakan bir cigara kıvamında bile olmadı yaşadıklarımız... Ya da bir cigara uzunluğunda... Bütün masumiyetlerimiz dili geçmiş zamanlarda kaldı... Hayallerimiz küçük değildi o zamanlar... Bir bilye, bir top, bir salçalı ekmek.. Ve dört taş...Mahalle ortasında kurulacak saha için... Hepsi bukadardı... Sadece bu kadar... Küçükken bir kızı öpmüştüm... Sırf meraktan... Bİr resimde görmüştüm... Bir kız ve bir erkeğin dudak dudağa öpüştüğünü, bir bankın üzerinde... Yoksa nereden aklıma gelecek ki... Saat sabahın beşiydi... Yatmak gerekiyordu artık... Dolabı açtım. Dişimi fırçalayacaktım... Baktım dolabım karmakarışık... Ve kitakpların arasında bir fotoğraf... Sevdiğim kızın foptoğrafı... Kaldırdım dolabın üzerine koydum... Fakat hatırladım ki yemin etmişim... "Bir daha onun fotoğrafına bakmayacağım" diye... Gittim dişlerimi fırçaladım... Geldim dolabı açtım... İstemeden elim fotoğrafa kaydı... Yüreğim gerçekliğin ve hayallerin arasında, kendi içimde öyle bir sıkıştı ki... Kendimi yatağa zor attım... O fotoğrafa bakamadım ama... Sabaha kadar gözümün önünden gitmedi... Ve bir bilseniz hala beni reddeden kızı nasıl sevdiğimi... Ey hayat... Yaşıyorum... Hastayım... Belki duymamışsın bu hastalığı... Adı YAŞAMAK HASTALIĞI... Ben ne diyorum.. Bu senin eserin değil mi?... Bir birinden, ve kendimden kopuk yaşıyorum... Yoksa yazar mıydım... Bu kopuk yazıları...