Kafiye

ufukta ışıkları göz kırpan bir şehir var dağlarında kar açıyorum perdeyi bakıyorum dışarı zor-zar sokarlar dar 6:30 treni az önce geldi doldu taştı gar insanlar koşuşmaktalar cumbalı pencerede oturmuş izliyor Gülizar sesi boğulmuş ağlar inmedi trenden hala beklediği mektuplar bekledikçe hasret uzar çocuk sesi gibi kuşların cıvıltısı ve yeşil bahar turuncu güneş doğar karanlık gözlerimde güzden kalan yağmurlar düşlerim avuçlarıma damlar uzak değil hiçbir yıldız senin ellerin kadar şimdi gelsen ne var