Özlemli Türkü

gizli bir peri masalı anlatır gibiydi berrak sesin uzak bir hasret penceresinde hiç uzanamadığım elin karanlıklarda ay ışığını utandırırdı bembeyaz tenin mısralarımdaki ruhun kapısıydı belki de gözlerin sanki söylenememiş özlemli türküydü sessizliğin bakıp dolunaya geceleyin, yalnızlıklarda bestelediğin zoraki, buruk bir hoşça kal mıydı çekip gidişin artık yok masalları perilerin penceredeki elin sadece akşam esintisi yüzümde o karanlık körfezin güzel bir rüya idi daldığımız fakat sonu öylesine hazin ah! bilebilseydik keşke neyimsin neyinim ben senin.