Karanlık Özlem

özlemim bir koyu karanlık bu Cuma gecesinde mısralarımın beyaz tenli ay ışığı gidiyor meçhule yıldızlar uzak yakamozlar yine yalnız şiirlerimde düşlerim gözyaşlarımla dökülürken ellerime örseleniyor suçlarım ruhum sığmıyor bedenime şimdi bir ses kaldı geride, çınlayıp duran beynimde ve bir de resim saplanıp kalan ıssız hayalime hoyrat dilimle parçaladım bu güzelliği istemesem de hayır hayır faydası yok ne kadar ah etsem de suçum bu kadar büyük mü ki cezamı çekiyorum hasretle ne gariptir sınırsızca özgürüz en ücra tekliğimizde fakat birbirimize mahkumuz ölesiye sevmekte değişmek isterim özgürlüğü mahkumiyete yenemedim yenemiyorum mukadderatı ne çare.