Özlem

bir güzel vardı düşümde beyaz tenli bir kız egenin bir şehrinde kalabalıklar içinde yalnız kilometrelerde değil gönüldeydi yakınlığımız aynı rüya idi farklı şehirlerden daldığımız uzatmak istedi bana bir gün elini kurtar beni bitsin bu yalnızlık dedi o kadar büyük ve kabaydı ki ellerim tutmak isterken onu çok incittim ve öyle derin dalmıştım ki o büyülü rüyama unuttum tüm bildiklerimi unuttum bir anda esiriydim sözlerimin, tutsak kaldım zamanda suçluyum yazıyor o hazin hükmün tutanaklarında kıramazdım kimseyi onu kırdığım gibi çünkü o düşlerimin sonsuz özlemiydi özlemim bir garip soruyla son buldu sen hiç aşık oldun mu, hiç aşık oldun mu