Kara Cellat

Üzüntümden ağlasam denizlerde boğulurdum Şaşkınlığımdan dona kalsaydım, hasret acısından erirdim Sevinse idim, can canana kursun yarası deşerdim Haketse idim, böyle düşünmezdim İstediğim olsa idi, perişan düşmezdim Kaybetseydim, yenilmez olurdum Olanlar ile ilgili düşünseydim, çatlardım Uykum gelse idi, hayallerde uçardım Dilimi bir kılıç keseceğine, ağzıma kilit vururdum Edebiyâtım güzel olsaydı, ebedi sehadet de yasardım Başarılı olsam, deninenleri küpe olarak takmazdım Etrafimdakiler gözümden düşseler idi, tutmayı ağırlaştırırdım Yüküm olsaydı, cehennemde yanar, yakardım. Fırtına çarpsa, külleşir boşanırdım Gülleri hissetsem, gülümsemeleri özlerdim Tebessüm etseydim, gülmeyi unuturdum Merak etmeseydim, sormazdım Her şeyi bilseydim aleme, alim doğranırdım Doğru hissetseydim, kahr olduğumu akla getirmezdim Aklımı çalmasalar idi, hiç üzülmezdim Derdim ile üzülseydim, gerçekleri kabullenmezdim Kabullenseydim, dünyayı çıplak görürdüm Bir kereligine mahsus, makbuza vuruldum. O yer benim için cennet, asla ebediyen vaz geçmem