Son Durak

Uzun uzun selviler... Ya da çınarlar göğü kapatan Derin bir sessizlik insanın içine işleyen Bazen de huzur; insanı gevşeten Son duraktır burası En son durak... Yirmi yaşında genç de, yetmiş yaşında nine de Yeni doğmuş bebek de gelebilir buraya Herkesi bağrına basar İyiyi de, kötüyü de, çirkini de... İnsan ayırt etmez Ve kimseyi azad etmez Vakti dolan kapısını çalar İçeri girer... Kabul edilmemezlik yoktur Misafirperverdir Son marşı çalan orkestradır Sessiz, derinden ve hasret kokulu... Sonsuz hasret kokar bu marş Son marştır çünkü Ölüm marşıdır Daha ötesi olmayan Son duraktır burası Mezarlıktır...