شمارهٔ ۳۹
ا ابوالحسن فراهانی
0
Altın Yaprak
ز مژگان پر برآوردست و سویش می پرد چشمم
دلی دارم نثار خاک راهش می برد چشمم
چو طفل ناخلف چون از نظر خواهد فکند آخر
سرشکم را به خون دل چرا می پرورد چشمم
دمادم می کند دامان مژگان پر ز در گویا
برای سرمه خاک رهگذارش می خرد چشمم
میان چشم و دل پیوسته چون بودی نمی دانم
که با این دشمن خونی به سر چون می برد چشمم
چرا درهای اشکم را چنین در خاک می ریزد
اگر جز خاک پایش در نظر می آورد چشمم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş