شمارهٔ ۴۴

از خاک ری در گوش جان آواز اقدس می رسد بانگ انااللهی از آن ارض مقدس می رسد گرچه نیارد یاد من آن لعبت آزاد من از دوریش فریاد من بر چرخ اطلس می رسد تا رفتم از آن گلستان کردم وداع دلستان زخمم به دل نیشم به جان از خار و از خس می رسد در محبس هجرش منم کز اشک تر شد دامنم از قسمت جان و تنم زندان و محبس می رسد پیک صبا در حضرتش بوسد زمین طاعتش بر شاخ سرو قامتش کی دست هرکس می رسد ای دل مشو تلخ و ترش کز زانکه بنشینی خمش بس میوه شیرین خوش ز آن نخل نورس می رسد مرهم ز بعد ریش شد نوش از پی هر نیش شد چون درد و غم از پیش شد آسایش از پس می رسد در این سپهر چنبری او زهره شد من مشتری چون پروز من و آن پری بر آل افطس می رسد بس کن امیری ماجرا با وی مکن چون و چرا کالهام یزدانی ترا بر کلک اخرس می رسد