Çağrı

akraba hüzünler buluşur bakışlarımızda yoldaş acılar beni koyup gitme böyle ıssızda yaşamak bir uzun ağrı değil mi acılar da olacak elbet hayatımızda ovalar dağlara varır dağlar zirveleri taşır kedersiz ömürde anlam mı kalır suların yatağı eğri değil mi beni koyup gitme böyle ıssızda sana nice setler yıktım da geldim yorgunum binyılların ağırlığınca bütün acıları çektim de geldim hasretim- kalbimin kuduz köpeği baş koyup dinlensem göğsünde dünya susar yaylalar dağların bağrı değil mi eskinin kan ve pıhtıları kalır yeniden doğmalarda kapaklanmalardan şıvgalar sürer yürek her bahar kendi güzelliğini çağlar birer çentik kalır her düşen yardan her menekşe kendi uçurumuna kanar her bulut başka öper dağ başlarını köpekler gibi yalamalı insan yârinin her yarasını geçmiş ki ancak sevdalarla sarıp sarmalanmalı böyle koyup koyup gitme ıssızda benim sevmelerim doğru değil mi haziran mehtaplarının ihtişamı nasıl boğulursa bencillik batağında zindanların ilkelliği en yıldızlı düşlerle donanabilir duvarlar yıkılır coşkularla aslolan gönülden seslenişlerdir ne dese eksiktir dilin sözü koyup koyup gitme beni ıssızda yüreğin feryadı çağrı değil mi