Gazel Oldu Saçların Uçurumlara

suvaklar bildim ay tarlaları alnın uzaklar ustasıyım bakışın gurbet yıldız yurdu gözlerin yedi deryalar geçtim akşam düşer yüreğine bilirim hicrandır ah hicrandır yüce dağ başından kayalar yuvarlanır acının çağlarında sahipsiz yitiğinim amandır el amandır menzilim hüzün benim ki seni ay yar ay yar ki seni bozkır yolları gibi bekledim gümandır ah gümandır bulutlar heyelan olurdu gözlerinde şakiler silah soyunan bakışlarında susardı deli sular sözcükler dudaklarında yeşil dallar açarken aşktın ki ay Azrail can almaktan vaz geçerdi menzilinde aşksın ki kanamalarını türkü kıldıran güzelliğin şivandır ey şivandır ışığınsız gündüzü gece saydıktan sonra sensiz ömrü gurbet diye giydikten sonra belalara at sürmüşüm sende ben söz acze düştükten sonra ikliminde ahh ki ömrüm virandır vazgeçtim tanımlamaktan bütün tanımlarını iflas ettiren aşkı ki aşk seni tanımlasın kalbimde bundan gayri imgeler dokurum kar tanelerinden yoksun ya yağmur dizeli şiirler ıslanırım kalbim kırılır kırılır bir sebil gibi oysa ki kaçıncı çöl yolcusu kaçıncı kaçak kaçıncı çoban meşeden deyneğiyle anlamlar devşiren bulutlarda güz bahar türküler giyindim yalnızlıktan biçilmiş sırtında darağacıyla dolaşan serseri yüreğimde bin yıllar sonraya taşınan söz alevler içindedir ayrılıkların yol çatıyım ben hasretlerin harmanı bilemezsin ey kimsesiz..perişandır kolak bir çocuk yüreğim seni söyler gözyaşlarında yokluğun ahtır amandır göçmen kuşun teleğiyim özüm ateş-sözüm ateş yakar gider rüzgarları hasretler boyu yedi denizlerin dışarı attığı sevda yenilmiş kavgalardan dağlanıp gelmiş uzaklarda yar ey yana yana tükenen kor ömrümüz arzumanım sende kalmış ıssızlara düşmüş kırık kanatlı turnayım ben geçti gitti acılarda bin yıllar bir sevda kaç bin yara ay bu lanet devranda bukağılarda sevdik ben kaldım bozkırlarda yara yara kurumuş gözlerinde sel oldu kaldı adın gazel oldu saçların kör uçurumlara