Sen Nehri

sabaha az kaldı göğerir ufuklar rüzgar çıkar zaman sen suları karışır ansızın yaprakların sesine ipek eteklerin esrarlı hışırtısı eskil zamanlardan bir kadın monalisa gülüşlü düş kasvetli ihtişamından konakların dolanır dizelerimin ayışığında yalnızlığım üstünde kan ışıltısı ansızın sen yağmurları gecenin en imansız yarısında akar misk ü amber ten suları mürekkebim olursun ak kağıtlarda kavaklar raksa durur -ay susar - çiçekler tomurcuk yarar kalbim küheylanım yalnızlığın yarlarında geçitler arar al beni yar sağnak sağnak hüzün yağar karanlık safran sarı ağlar gecenin gazelhanları ve yağar doludizgin sen yağmurları sabaha az kaldı köskendim duldasında kaç gözyaşları kurumuş yalnızlığın hasırı seninle bulutların kilimine uzanmak vardı yıldız düşmüş saçlarına ölesim gelir bana çay verecektin bir dağın yamacında bahar bahçe bir zemheri çekip gidecekti yanımızdan yaban kazları kekre kekre ötüşür hani şimdi kalbimden kan revan akar yakar yıkar sen nehri yağmasın sen yağmurları hasatsız kalsın kalbim ıssızlar ben olayım dikenler büyüsün bağrımda kanaya kanaya ben senden arınayım sen yoksan yarama yaranı sarınayım ıssızlar ben olayım kalayım ayım yad buluta girmiş yalnızlık baharıma yılkılar salsın toynak toynak dağlanayım akmasın sen ırmağı kalbim yaralı kalsın sen rüzgarıydı ömrüme esen düş yandı gülüş yandı hüzününden küheylanlar karanlıkta kapaklandı bozkırımda sen nehrinin boş yatağı kaldı karanlığın canda kaldı arzumanım sende kaldı git hadi