Yalnızlığa Serenad

geçti bu gün de geçti an vardı koynunda sonsuz taşıyan su dağları yıktı dönmez bir daha geçti bu gün de geçti şimdi yurdumuz gece gerek kalmadı gayrı giden aşka eyvaha bu yürek her ateşte erir mi sandın her gönülü yari bilir mi sandın yalnızlığım benim-celladım ve sevdiğim gecenin yağır sırtına nice kederler yükler karlı kelimeler ki kafiyeli bekleyişlerin kadim şiirini tamamlar zamanlarda dem oldu bahar kokar uzaktan hüzzam sevinçler söyleşir rüzgardan kemanlarda yeşerir mi bir defa küflenmiş kütükler arı her çiçeğe konar mı sandın her ateş sonsuzca yanar mı sandın ayrılıktır ki her soluk bir diğerinden zaman küt kırılır biten sevdalarda en güzel yerinden yürek sonsuzlara sığınır bulutların dilinden kan düşer giden her sevgilide toprağımıza kan düşer gülüşe kan düşer düşe yaralar ömür boyu kanar mı sandın andığın da seni anar mı sandın