Yerleşik Gezgin

söz düşe yetmez ki aczi kalır söyledikçe kan sızan kuytularında sessizlik dillerin ötesini saklar derin sularında evvel zaman üretir her soluk yel susar ırmağın kurur dem olur yahut ölür suların kabuk tutar susmaktan yıldız düşse saplanır kalır suskunun betonuna gece suları gündüz suları söz değil bozan büyüyü cılız acziyle dem olur sükut ölür ki bazan sabır denen soytarı oyalarken acı sızar gizlice ne suyu yeğindir beklemenin ne baharı gür çatılır da birbirine kaç umut üzerine kurulur dünya yapılır kan ter yıkılır bir bir yel uçurur penceresini sel alır duvarını hep viraneliklerden başlamak ne dehşet rezilcedir nerede-ne yapılır diye bir şey yok hayat bitmeyen bir acemiliktir ne kadar oyalar ömrü bakışlardan yüreklerde düşlerden kalan kir belki de kir değildir ki toprağa saplanan bir hançerdir küflenir beklemekten umut ölür tüy düşse içilmez suları kelebeği uçamaz dokunsan ah sevinç hep genç ölür onsuz öksüz kalır gözler yürekler rezilce dağınık dudaklar bir sevdanın tenha sahili sevincin mecnunudur gülüş ölür düşlerin yıldızdan elleri vardı ve yağmur yağmur kokuları öpüşlerinden gece çatlardı ay şaşırırdı sevişmelerinden zamanın ve mekanın ötesindeydi vatanları uçurumlar korkutmazdı onları düşlerin masalsı gözleri vardı ki ışıtırdı zındanları körler görürdü onlar baktığı zaman bir yaprak düştü düş düştü düş düşe düştü düş-tü düşleyeni öldürerek düşler de ölür... sokakların çocuğudur boğulur evlerde düşlerde yatar umutlarda gezinir yasakların dağlarında sokaklarında hangi yüreği vatan bellese yakar ve ayartıp yollara vurur onu da aşk ki en eski serseri gezginidir yeryüzünün yerleştiği yerde ölür