Kuluncu Sırtımda Duvarların

Ne onulmaz sancılarla Nice aşklar yaşadı da bu gönül yüreklilikle Şimdi hüznünü yaşamakta Yakıcı serinliğini duyumsamakta Yorulmuşluğunun Pişmanlığım yok Kırgın da değilim kimseye ve hiçbir şeye. Yaşamam gerekiyordu yaşadım. Yapmam gerekiyordu yaptım Sustum susmam gereken yerde Onları düşündüm onlar adına En kılcal damarları çatladı beynimin Günlerce bozulmamış yatağımın ucunda ettim sabahı Kuluncu sırtımda duvarların Gözlerim ki kan çanağı Ağladım çok kez Onlar adına ki Ne gördüler ne de görmek istediler Ne de sordular Duyan olmadı sessiz çığlıklarımı Ve Gördüm Aydınlıkta yarattıkları kendi karanlıklarını Farketmiştim Işığı anlamadıklarını Hiç te aramadıklarını Hatta umursamadıklarını O an benim ölüm anımdı Kalabalık cenazemin başında Yalnız kendim vardı Ötesi hep yalandı