Bu Bizim Şiirimizdir

bir suyun akışına dalar gibi kalıyoruz o zaman gün sızıyor saçaklardan ince ince biz birbirimizi karşılıksız sevmeye başlayınca birlikte bir kirazı dişler gibi oluyoruz uzun bir kervan gibiyiz güneşte ağır ağır aydınlığı iki ayrı sevinç gibi yaşıyoruz iki ayrı sevinci bir bütünde eriterek şurada otursak mı yürüsek mi biraz daha ötelere uzanmadan köşeyi bile dönmeden birkaç yüzyıl sonraki bir şiiri okur gibi en küçük bir kıpırtıda sonsuzluğa varıyoruz üşütür gibi titreten buydu az önce bizi şimdi denizin sesiyle rüzgar belki de aynı şey bu senin saçların mı yoksa benim saçlarım mı aramıza girmeye çalışan yaramaz bir esinti mi uzun uzun düşünmeye başlamadan bütün zamanları birden şimdiye damıtarak bir kuşun kanadını öper gibi kalıyoruz.