شمارهٔ ۱۳۴۳

ای عاشق بی دیده که در عیب منستی گر ساقی ما را تو ببینی بپرستی فردا ز تو چون لاله اثر نیست درین باغ امروز قدح گیر به شکرانه که هستی چون مرغ چمن چند کنی ناله ز حسرت بشکن قفس ای مرغ گرفتار که رستی تا میل تو یوسف نکند سود ندارد هر چند که جان بر لب و دل بر کف دستی پیش کرم عشق چو خورشید و چه ذره محروم از آنی تو که با همت پستی شادم ز تو ای ساقی بدمست که هرگز جز کاسه عیش من و مجنون نشکستی زنهار گرانی مکن ای شوخ پریزاد یک لحظه که با مردم دیوانه نشستی دیوانه نیم من که شدم بسته آن زلف دیوانه تویی خواجه کزین سلسله جستی اهلی ز سگان تو خجل گشت که هرگز لاغرتر از این صید به فتراک نبستی