شمارهٔ ۱۳۴۳

به لطف تست مرا گر صواب می بینی توقعی که درآیی دمی و بنشینی بیا که علت رنجم طبیب می گردد در آن زمین که تو ام بر فراز بالینی قدم ز کلبه ی فرهاد خویش باز مگیر به چشم تلخ که رشک هزار شیرینی به قول دشمن بد گویم التفات مکن که دشمن از همه نوعی کند سخن چینی به روی خلق و برای خدای رحمت کن که هم طریقه ی دنیایی است و هم دینی مرا که عاشق زار توم فرو مگذار به ناتوانی و بی چارگی و مسکینی به عهدها چو تو صبحی نزاد مادر شب که نور قبله ی جان سر حسن و تحسینی نه من به عزت تو شاهد دگر یابم نه تو به نسبت من عاشق دگر بینی کم افتدت به قدم چون نزاری مسکین اگرچه به ز نزاری بود که بگزینی