شمارهٔ ۵۵۲

ا اهلی شیرازی
0 Altın Yaprak
بهر جان قصد تو گر بر دل مجروح بود جان به شکرانه دهد هر که سبکروح بود مردم ای مرهم دل عاقبت انصاف بده دل من تا بکی از داغ تو مجروح بود در چنین بحر بلا مردمک دیده بس است که بطوفان غم آسوده تر از نوح بود در مسجد همه وقتی نگشایند به خلق در میخانه عشق است که مفتوح بود جان من با تو توان نسبت شخصی کردن که سرا پای وجودش همه از روح بود حال اهلی که چه شمع از غم دل میسوزد گر نیاید بزبان پیش تو مشروح بود

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.