شمارهٔ ۵۷۳

جان هلاک از شوق و یار از دیه ما می رود تشنه مردم چشمه حیوان به صحرا می رود گرد و دین در فراقش از ملاحت سوخت سوخت یار من یا رب سلامت باد هرجا می رود در دو عالم هر کجا صیدی بود نخجیر اوست او به قصد دیدن غمدیده عمدا می رود ناصحم گوید که بنشین در پیش صحرا مگیر چون کنم گرمی نشینم جان شیدا می رود می رود آن شوخ و فریاد اسیران در پیش شاه خوبان است و با صد شور و غوغا می رود بازش آرای هم نشین و فتنه بنشان کان سوار پای اگر در زین درآرد فتنه بالا می رود در بر بازار حسن او که صد یوسف کم است اهلی از جوش خریداران به سودا می رود