شمارهٔ ۵۷۳

ای آفتاب روی تو را پرده دار ماه بر جمله دلبران جهان خسروی و شاه ما گر کنیم طاعت و گر معصیت کنیم جان ها ز لطف و از کرم توست در پناه دنیا به شور آید و عالم تبه شود آن دم که در عداوت من کژ نهی کلاه ای سرو ناز تازه و تر می روی دمی خوش باشد ار به سوی غریبان کنی نگاه فرمان عشق هر چه که باشد بدان رویم ما بنده ایم و صولت عشق تو پادشاه در راه عشق کشتن و آویختن بود رنگی دگر نباشد بالاتر از سیاه گفتند عارفان که ادب را نگاه دار از قول پیر مدرسه و اهل خانقاه مقصود هر دو کون ببخشد به یک زمان از دوست غیر دوست مرادی دگر مخواه تو پادشاه عشقی و قاسم گدای توست دل ها نگاه دار که اینست شاهراه