شمارهٔ ۸۰۳

هرکه را از چشم تر اشکی به دامن می چکد قطره خونی است گویی کز دل من می چکد تا به سوزن دوستی می دوزم یک چاک دل صدهزاران قطره خون از چشم سوزن می چکد برق آه من سبب باشد گر از ابر بهار قطره آبی گهی بر سرو و سوسن می چکد غرقه در خون خودم شب ها ز بس کز دود دل بر سرم باران خون از بام و روزن می چکد گل نه از باد هوا روید از آن خونابه ای ست کز دل مرغ سحر بر خاک گلشن می چکد گرچه می گوید به قصد کشتم لعل تو تلخ آب حیوان از لبت زان تلخ گفتن می چکد گر به چشم خون فشان دم می زنی اهلی ز عشق شربت خون نیز از چشم برهمن می چکد