شمارهٔ ۸۰۳

صبح چون میل تماشای گلستان می کنیم سر برون چون غنچه از چاک گریبان می کنیم حال ما آشفتگان در کار عالم عبرت است همچو گل تعبیر هر خواب پریشان می کنیم هم نشین گرید به وقت مرگ بر بالین ما ما وداع او چو شمع صبح خندان می کنیم بس که بی دردی ز اهل این گلستان دیده ایم چاک های سینه را چون غنچه پنهان می کنیم گرچه عاجز دیده ای ما را ز ما غافل مباش قطره اشک اسیرانیم طوفان می کنیم هرکه دم از کینه ما زد مهیای فناست خصم می پوشد کفن تا تیغ عریان می کنیم در دل آزاری ز یکدیگر حریفان بدترند کار چون با غنچه افتد یاد پیکان می کنیم بس که در عشق از پی سامان خود افتاده ایم داغ اگر در دست ما باشد نمکدان می کنیم ذوق گلگشت خراسان رفته است از یاد ما در سواد هند سیر باغ زاغان می کنیم گل به دامن می کنند احباب در گلشن سلیم جای گل ما پاره های دل به دامان می کنیم