شمارهٔ ۹۲

هرگز هوس سایه ام از فر هما نیست عاشق که بود سایه نشین مرد بلا نیست کس را نبود این غم جان سوز که ماراست وین غم همه زان است که کس را غم ما نیست دارد دل ما از تو تمنای نگاهی محروم مگردان دل ما را که روا نیست در بادیه کعبه مقصود خطرهاست کس را سر آن ره بجز این بی سر و پا نیست زین غم به کجا از پی آرام گریزم آرام کجا هست و غم عشق کجا نیست جز من سر هر کس که بود بست به فتراک آن عربده جو را سر این خسته چرا نیست ای مرغ چمن چند تو در وصل بنالی بر نعمت دیدار چرا شکر خدا نیست اهلی به سوی دار نهد سر نه به محراب محراب شهیدان بجز از دار فنا نیست